• امروز : شنبه - ۲۳ تیر - ۱۴۰۳
  • برابر با : Saturday - 13 July - 2024
0

ما نه آنیم دگر… / علیرضا مویدی فر

  • کد خبر : 2042
  • 23 مهر 1397 - 22:33
ما نه آنیم دگر… / علیرضا مویدی فر

ما نه آنیم دگر… / علیرضا مویدی فر     یادداشت اجتماعی / وارنا خبر: می گویند، حتی دیدن زباله ای که کف خیابان رها شده، می تواند اثری محو و گنگ در ناخودآگاه انسان بگذارد از حس عدم امنیت و نابسامانی. ما هم که الی ماشاءالله هرروز در معرض آسیب هایی ده ها برابر […]

ما نه آنیم دگر… / علیرضا مویدی فر

 

 

یادداشت اجتماعی / وارنا خبر: می گویند، حتی دیدن زباله ای که کف خیابان رها شده، می تواند اثری محو و گنگ در ناخودآگاه انسان بگذارد از حس عدم امنیت و نابسامانی. ما هم که الی ماشاءالله هرروز در معرض آسیب هایی ده ها برابر این قرارداریم و زباله های رها شده در شهر و طبیعت تصویری عادی و احساس دلنگرانی بابت آنها، برای بسیارانی، یک شوخی سبک است.

آنچه در یک ماه گذشته به ویژه و در شش ماه اخیر به صورت گسترده تر، بر قدرت خرید، سطح و سبک زندگی و رفاه عمومی رفت و همچنان می رود، شاید در هرکجای دنیا اتفاق می افتاد، تابه حال موجب ایجاد زلزله های سیاسی و اجتماعی سنگین می شد. در ایران رخ نداد و به قول پر شعف یک تحلیلگر!، منجر به قیام گرسنگان نشد. تحلیلگران منصف و مستقل! را با خوشی هایشان رها می کنیم. اما داستان چیز دیگریست.

آنچه که طی این ماه ها در وجود مردمان بسیاری فرو ریخت و نابود شد، حس امنیت روانی اجتماعی و اقتصادی است. بیایید فرض بگیریم حکمی از آسمان آمد و دلار، همین فردا صبح شد هزار تومان، سکه شد ۳۰۰هزار تومان. اقلام و مایحتاج روزانه فراوان شد و ارزان، قوت جیب ایرانی ها واقعا ( و نه در آمارهای تخیلی و خواست اندیشانه دولتی) افزون شد. فکر می کنید ما دورباره همان مردمان ۱۰ سال پیش و شش ماه پیش خواهیم شد؟ دوباره به روال عادی زندگی گذشته باز خواهیم گشت؟ جایی برای برنامه ریزی، ایده پردازی، خلاقیت، گذشت، نوعدوستی، دستگیری و رواداری به معنای اعم، برایمان خواهد بود؟ پس از ویرانی طبقه متوسط اجتماعی در دو دهه اخیر، حالا با مردمانی مواجهیم که به تدریج درحال تبدیل شدن به سوداگران روزمره هستند. یک سیستم دلال پرور که خروجی اش مردمانی درگیر با انواع و اقسام مظنه ها و نرخ های روزانه اند. فقط نام هایشان فرق می کند. یکی دلال است، یکی لابی می کند و دیگری بروکر است و بعدی مشاور. همه دست در جیب هم، همه درگیر، همه راضی.

ما دیگر آدم های گذشته نخواهیم شد. این “ما” قطعا ناظر بر تک تک مردمان نیست. بلکه اشاره به میانگین جامعه ای دارد که روز به روز از نمادهای یک اجتماع نسبتا سالم روحی و ذهنی فاصله می گیرد. اکر ناامنی اقتصادی را سرطان بدانیم که -بلانسبت- می گیرد و فرومی پاشد یا به خیر می گذرد، ناامنی روانی مثل فشار خون است. علامتی ندارد اما در لحظه ای می تواند به نابودی بکشاند که دیگر راه بازگشتی نیست.

وجدان بیداری اگر باشد، اگر دستی در جستجوی درمانی می گردد، اگر دلی برای ملتی می سوزد، همتراز و حتی بیش از اقتصاد، باید به روح و روان این جامعه پریشان بپردازد. به مردمانی که با هراس از فردا به خواب می روند و با ترس از رخدادهای نامعلوم امروز از بستر برمی خیزند. آنچه بر روح و روان مردمان ساکن در فلات ایران رفته و می رود، آتشفشان خاموشی است که اگر فوران کند، نه از تاک نشان می ماند و نه از تاکنشان. حتی اگر جیب های همه پر از دلار باشد به قیمت روز.

لینک کوتاه : https://varnakhabar.ir/?p=2042

ثبت دیدگاه

مجموع دیدگاهها : 0در انتظار بررسی : 0انتشار یافته : ۰
قوانین ارسال دیدگاه
  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط تیم مدیریت در وب منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.